گزارش جزیره آشوراده در دریای مازندران

    در روز پنجشنبه و جمعه 28و29 مهر 1390 در جزیره آشوراده حضور داشتیم ، جزیره ایی در شمال خودمان ولی چند نفر از وجود آن اطلاع دارند ،  خیلی ها حتی از وجود جزیره هم بی اطلاع بودند ، البته ما هم که رفتیم این جزیره را بسیار قریب یافتیم ، در عین زیبایی از تنهایی رنج می برد ، ساکنان آن همه مهاجرت دائمی نموده بودند ، کل جزیره خالی از سکنه بود و به جز چند نفری از نیروهای نظامی یا کارکنان شیلات کسی نبود، یه موقع درد تو سینه آدم می پیچه و می خواد فریاد بزنه ، ولی نمی تونه ، تو جزیره آشوراده اینجوری شده بودم ، در عین زیبایی جزیره ، فاقد حداقل امکانات جهت زندگی و مجبور به رفتن می شوند ....

بماند .

بدو ورود ما در شب هنگام با پادگان نظامی و سه عدد گراز بزرگ در مقابل آن روبرو شدیم ، عده ایی ترسیده و عده ایی دوربین بدست جهت عکسبرداری آماده شدند که اعلام شد منطقه نظامی است و کسی نمی تواند عکس بگیرد ، شب در منزل سید تیم 40 نفره موسسه آوای ارسباران مستقر شدند ،  بارش شدید باران شب هنگام شروع شد ، بارانی سیل آسا و باد در همراهی باران ، صدای کوبیده شدن قطرات درشت باران بر سقف شیروانی و پراکنده شدن آن توسط باد و نفوذ آب به داخل .... کل شب و روز روز جمعه اینچین گذشت و دریاچه هم مواج ، تردد قایق ها غیر ممکن بود و ما در منزل سید ، در جنب قلعه قدیم روسها ، به قول خودش جایی آرام و بکر مستقر بودیم . برخی از جوانان گروه در طبقه دوم منزل سید که جای خوش منظره ایی بود و به سواحل نیزاری جزیره و همچنین قلعه قدیمی روسها مستقر بود خوابیدند ، اما وزش باد باران را به صورت افقی به سازه ویلایی سید می کوبید و همه جا را خیس کرد ، مصطفی و ارسلان و چند نفر دیگر با تمام لوازم خیس شده شان به پایین آمده و در اتاق سایر دوستان مستقر شدند .

     قطع امید از بازگشت و با حداقل تدارکات ، هیجان زندگی در کنار هم  ، حلاصه صبح آمد و شب رفت ولی باران و باد باهم در آمیخته بودند ، برنامه صبح ساعت 5 مشاهده پرندگان منطقه بود ، بارش شدید باران مانع شد ، من و آرش در سکوت جزیزه با صدای نزول باران به گشت و گذار در جزیره پرداختیم ، زیباتر از آنی بود که شنیده بودم ، زیر باران شدید جزیره ، جاده ها و مناطق گودتر تبدیل به آبگیری کوچک شده بود ، برای گذر از میان بوته های زرشک کنار جاده داخل جزیره چندبار باید عرض جاده متروکه را به سمت چپ و راست طی می کردیم ، درختان انار جنگلی هم صفایی خاص بره رویش گیاهی منطقه داده بود ، هم در تماشای باران در منزل سید بسر می بردند ، ولی ما راهپیمایی در جزیره را ادامه می دادیم ، شما در زیر باران شدید چقدر قدم زده اید ، ما نزدیک 2 ساعت تجربه قدم زدن در نعمت الهی را تجربه می کردم ...

طبیعت منطقه عجب و جالب بود ، عجیب از این نظر که در خطه شمال ایرانی ، جایی که انتظار جنگل انبوه را داری ، در اینجا علاوه بر پوشش گیاهی مردابی می توانی بسیاری از گیاهان بیابانی را هم ببینی ، خاک جزیره خیلی کم و جایگزین آن ماسه های ساحلی شده ، که در تمام جزیره می توانی آثاری از گوش ماهی و گوش ماهی ها متنوع ببینی ، که این مسئله به خاطر زیر آب رفتن جزیره در سالهای گذشته بوده است .

با این حال پس از بازگشت از گشت و گذار ، با دوربین های دوچشمی ضد آب و همینطور تلسکوپ هایی که استاد بختیاری و جناب آقای هاشمی و یکی دیگر از دوستان آورده بودند توانستیم بیش از 45 نوع پرنده را از نزدیک و در زیر بارش باران ببینم که گفته می شد اگر بارندگی نبود خیلی از پرندگان دیگر قابل رویت بودند .

زیر بارش باران همه با تجهیزات ضد آب و پانچو به سمت ساحل تاسیسات شیلات رفتیم ، جایی که با مسیری چوبی چندین متری در دل دریاچه ادامه داشت ، در کنار هم بودن بسیار زیباست ، به خصوص بنده که به اتفاق خانواده ام در این برنامه شرکت کرده بودم بسیار جالب بود ، تا عصر این وضعیت ادامه داشت بدون اینکه از شدت باران کاسته شود ، ناهار روز جمعه را که از پیش سفارش داده بودیم در منزل سید صرف کردیم ....

نگران بازگشت در حال افزایش بود و رایزنی های زیادی با شیلات برای بازگشت با لنج های بزرگ داشتیم ، احتمال انتقال از جزیره آشوراده به بندر ترکمن با قایق های کوچ وجود نداشت ، بالاخره در ساعت 18:30 در تاریکی و زیر بارش باران و وزش باد سوار بر لنج  شده و خود را به بندر ترکمن و از آنجا با استفاده از یک دستگاه اتوبوس در ساعت 4 صبح روز شنبه ( امروز ) به تهران رسیدیم

عکس های از این برنامه بعدا تقدیم حضورتان خواهد شد

در مورد آشوراده در پست قبلی بخوانید

جزیره آشوراده در دریای مازندران

آشوراده   

جایی در دل خزر بزرگترین دریاچه جهان، تکه خشکی سر از آب بیرون آورده و به عنوان تنها جزیره شمال ایران خودنمایی می کند. آشوراده نام این جزیره قدیمی و زیباست که امواج خروشان دریا همواره خود را بر تن ماسه ای آن می کوبد...

آشوراده مرکز شبه جزیره میانکاله، در جنوب شرقی دریای خزر در شهرستان بندر ترکمن از توابع استان گلستان واقع شده است و در اثر بالا آمدن سطح آب دریاچه خزر از میانکاله جدا شده‌است.

ارتفاع این جزیره از سطح دریاهای آزاد برابر 26 متر و دارای آب و هوای معتدل و مرطوب است، در تابستان های مناطق ساحلی که هوا گرم و شرجی آن بیشتر است وزیدن باد در این منطقه از مقدار رطوبت کاسته و هوای جزیره را متعادل می سازد.

در صورتی که تمایل دارید یک منطقه کاملا بکر و در واقع زیستگاه حیات وحش را با چشمان خود ببینید پیشنهاد می کنیم سری به آشوراده که به عنوان ذخیره گاه زیست کره در یونسکو نیز ثبت شده است بزنید. با سفربه این جزیره می توانید پناهگاه فک ها و حیواناتی مانند روباه، خرگوش، شغال، پرندگان دریایی، کبک، قرقاول و ماهیان خاویاری و... را از نزدیک ببینید. همچنین بوته های تمشک و درختان انار ترش و پوشش گیاهان جزیره با بیش از 110 گونه نادر در حال انقراض را از نزدیک لمس کنید.

 

این جزیره سالانه میزبان یک میلیون پرنده مهاجر است و با دست و دلبازی غذای این پرندگان زیبا را تامین می کند. با توجه به اهمیت این زیستگاه جزیزه آشوراده در فهرست مهمترین تالاب های بین اللملی جهان نیز قرار گرفته است.

 

آشوراده در زمان حکومت صفویه شكارگاه شاهان صفوی بوده است و قلعه های متعددی برای اقامت آنان ساخته شد که در حال حاضر در حال تخریبند.

در زمان محمد شاه قاجار چند سالی این منطقه پایگاه روس ها بود و به همین دلیل تاسیسات تجاری و مسکونی و قلعه نظامی در آن ساختند که رضا شاه بعدها قلعه نظامی آنان را بازسازی کرد و تا مدتی به عنوان پاسگاه مرزی مورد استفاده قرار گرفت، هم اکنون بزرگترین قلعه و خانه وزیر مختار روس ها که در معرض نابودی و تخریب قرار دارد، در آشوراده موجود است.

 

آشوراده در 5کیلومتری غرب بندر ترکمن قرار دارد تنها راه رسیدن به این جزیره از این بندر قایق های موتوری محلی می باشند که شما را پس از اندک زمانی به آنجا می رسانند. فراموش نکنید در راه برگشت سری به بازارهای بندر ترکمن بزنید و از صنایع دستی زیبای آنها نیز دیدن کنید.

تاریخچه آشوراده: 

      سیر تاریخی جزیره آشوراده مبین این واقعیت است که این جزیره در مقاطعی از گذشته مرکز مبادلات تجاری و فعالیتهای مختلف اقتصادی بوده است در سال 1215 هجری شمسی برابر با 1836 میلادی جزیره به اشغال روسها درآمد و محل رقابت استعماری روسیه تزاری و بریتانیا بوده و از این جهت موقعیت حساسی داشته است . در زمان ناصرالدین شاه ، میرزا تقی خان امیرکبیر درصدد پس گرفتن آشوراده برآمد و سرانجام پس از سقوط تزاریسم بموجب عهدنامه مودت بین ایران و روسیه منعقده مورخ 26 فوریه 1921 در مسکو چنین مقررگردید؛ بواسطه عدم تمایل دولت شوروی نسبت به استفاده از ثمره غاصبانه دولت تزاری از جزیره آشوراده و همچنین خرید فیروز آباد با اراضی آن مطابق قرارداد 28 می 1892 از طرف ایران به روسیه انتقال داده شده بود به ایران مسترد گردید.

    این جزیره به لحاظ تاریخی از اهمیت بسیاری برخوردار است و در برهه های زمانی مختلف نقش مهمی را در تاریخ ایران و منطقه بازی کرده است.هم اکنون این جزیره به عنوان یک جاذبه گردشگری مهم در شمال ایران مورد استفاده قرار می گیرد. برخی از تاریخ نویسان معتقدند این جزیره همان جزیره آب سکون است که محل مرگ سلطان محمد خوارزمشاه می باشد. آشور آده یا آشور آداسی یک واژه ترکی است که به معنای جزیره آشور می باشد. این جزیره تا پایان جنگ جهانی دوم در دست روسها بوده است. روسها در این جزیره چندین بیمارستان، ساختمان مسکونی، قلعه و یک کلیسای چوبی ساختند که اکنون از کلیسای چوبی اثری در دست نیست اما یک قلعه مثلثی که در شمال این جزیره پابرجا مانده است به عنوان یادگار اشغال روسها به ثبت میراث فرهنگی رسیده است تا قبل از وقوع سیل در اوایل دهه 1370 شمسی در این جزیره بالغ بر یک هزار نفر زندگی می کردند اما با وقوع سیل ساکنان این جزیره به یک شهرک در شهر بندرترکمن کوچ کردند و اکنون تنها کارمندان شیلات و برخی فروشندگان در این جزیره زندگی می کنند

موقعیت جغرافیایی:

   جزیره آشوراده درمنتهی الیه شرقی شبه جزیره میانکاله درجنوب شرقی دریای خزر با  وسعتی در حدود 1200 هکتار واقع شده است که شمال این جزیره را دریای خزر و جنوب آنرا خلیج گرگان احاطه نموده و شرق آن به واسطه تنگه باریکی که خلیج گرگان را به دریای خزر مرتبط میسازد از خشکی جدا ساخته و غرب آن بوسیله کانالی از شبه جزیره میانکاله جدا گردیده است. آب و هوای این جزیره مشابه آب و هوای شمال کشور است دارای زمستانی معتدل و تابستانهایی گرم معتدل با رطوبت بالا میباشد، حداقل درجه حرارت در زمستان 7 درجه سانتیگراد و درتابستان 37درجه سانتیگراد و متوسط دمای سالیانه 16 درجه سانتیگراد میباشد.

آشوراده جزیره تنهای خزر

  آشوراده تنها جزیره ایران در دریای خزر است. این ویژگی و سرسبزی شمال كه همواره مورد پسند ایرانیان بوده، آشوراده را به كانون توجه دست‌اندركاران گردشگری تبدیل كرده است. اكنون نام  آشوراده واژه‌ای كلیدی در ادبیات اكوتوریسم گلستان است. آشوراده یا جزایر آشور نام بخشی از خشكی شبه جزیره میان كاله در شرق آن است.

ناحیه روستایی آشوراده از توابع شهرستان بندرتركمن در 25 كیلومتری مركز استان گلستان واقع شده است. آشوراده آب و هوایی معتدل و مرطوب دارد. زبان مردم این جزیره فارسی و تركی است و تنها راه دسترسی و ورود به آن قایق‌های بومی و محلی است. آشوراده و میانكاله یك فلیش ساحلی هستند (فلیش در حقیقت امتداد زبانه خشكی در آب است). از فلیش میانكاله می‌توان به عنوان یك نمونه شاخص در جغرافیای ایران نام برد. این جزیره از رسوبات آبرفتی حاصل از عملكرد فرسایش رودخانه كهر باران یا نكارود و حمل و انباشته شدن رسوبات در این ناحیه تشكیل شده است. جنس این رسوبات بسته به جنس سنگها در نواحی كه توسط آب حمل شده‌اند متفاوت است. این رسوبات فاقد رس هستند.

فقدان خاك رس در رسوبات میان كاله و بطور محسوس جزیره آشوراده تاثیر گذاری عمل فرسایش آب دریا و باد را چشمگیر ساخته و این امر باعث شده تپه‌های ماسه‌ای در جزیره تشكیل شود. این تپه‌ها اصلی‌ترین ناهمواریهای جزیره هستند و عمدتا به صورت تپه‌های كوتاه و كشیده ( كشیدگی از غرب به شرق به جهت جریان باد و اندازه قطر ماسه) با چاله‌های میانشان جلوه‌گر شده‌اند. در قدیم بخش انتهایی میانكاله را سه جزیره تشكیل می‌داده است.

از این سه جزیره، دو جزیره شرقی كوچك و تنها جزیره غربی بزرگتر بوده است. دو جزیره كوچك شرقی به سبب تحولات سطح آب و احتمالا عمل باد مدفون شده و در حال حاضر آشوراده تنها یك جزیره است كه با ایجاد كانال (كانال خزینی) در بخش غربی آن از شبه جزیره میانكاله جدا افتاده است. پوشش گیاهی جزیره از تنوع و انبوهی قابل ملاحظه‌ای برخوردار نیست. جزیره آشوراده در بررسی كلی از اكوسیستم خاص گیاهی نواحی خشك برخوردار است. عمده پوشش گیاهی آشوراده را گیاهان كم ارزش ( به لحاظ غذایی) به صورت سه تیپ غالب انار، تمشك وارچنگ (اسكوپ فوقانی) ساز( اسكوپ میانی) و پول یروموس، داكتلیس و پراكیویوریوم (اسكوپ تحتانی) تشكیل داده‌اند. امروز به جز محدود درختچه‌های انار، تمشك و ارچنگ، درختان دیگری در جزیره مشاهده نمی‌شود. در عین حال پوشش علفی آن نیز به رغم چرای مفرط قابل ملاحظه است. این خود عامل بسیار مهمی در كنترل ماسه‌های روان بشمار می‌آید. گرچه اسناد و نوشته تاریخی موید كشت خرما، پنبه و نیشكر در جزیره است لیكن امروز به جز برخی درختان میوه در منازل قدیمی پوشش زراعی دیگری در جزیره مشاهده نمی‌شود.

آشوراده چون منطقه‌ای حفاظت شده است زیستگاه مناسبی برای بعضی از جانوران به شمار می‌آید. به همین خاطر به رغم پوشش گیاهی كم ارزش جزیره در ناحیه شمالی ایران حیات جانوری آن تا حدود زیادی قابل ملاحظه است. آشوراده و مهمتر از آن شبه جزیره میانكاله یكی از مناطق حفاظت شده حیات وحش كشور و یكی از زیست بومهای با ارزش ایران است.

    آشوراده جزو 59 منطقه بین المللی ذخائر طبیعی اعلام شده و به ثبت رسیده است. این ناحیه زیستگاه دو گروه از پرندگان بومی و مهاجر و پستانداران است. پرندگان بومی آن عمدتا قرقاول و دراج و پرندگان مهاجر آن شامل انواع كاكائی، گیدانشاه، چوب پا، پرستوی دریایی و گلایول، انواع قو، اردك، فلامینگو، پلیكان و غاز است كه در فصول مختلف سال به شبه جزیره میانكاله و جزیره آشوراده مهاجرت می‌كنند. تماشای صید ماهیان خاویاری، اسكله و تاسیسات بندر تركمن از سواحل جزیره آشوراده یكی از جاذبه های توریستی این ناحیه محسوب می‌شود.   

آیا CE یک استاندارد است ؟

CE-Conformity Symbol

This symbol shows that the manufacturer recognizes his own responsibility; it is not a quality symbol, but rather a type of passport for that product within the European Union. It means that the EN standards for product security are maintained. The number after the CE symbol (e.g. CE 1023) indicates the batch number or the standard/directive.

مرجع : سایت ماموت 

نماد CE یک نماد کیفیت نیست ، این نماد نشان می دهد که تولید کننده مسئولیت خود را به رسمت می شناسد و در حقیقت یک نوع اجازه ورود یک محصولی است که می تواند در داخل اتحادیه اروپا توزیع شود .

این بدان معنی است که استانداردهای (  EN ( European standards برای امنیت محصول حفظ شود.اعداد پس از نماد CE (به عنوان مثال CE 1023) شماره بچ و یا استاندارد / دستور را نشان می دهد.

راستی شما از این نماد یا استاندارد چه می دانید ؟ 

به خصوص اگر این علامت بر روی تجهیزات کوهنوردی باشد چه معنی می دهد ؟

لطف خدا :

روزی شـیـطان عرض کـرد که، الهی! بندگان تـو، تـو را دوسـت می دارند و نافـرمانی تو می کنند و مــرا دشمن دارند و اطاعتم می نمایند.

خطاب رسید که ای ابلیس! به واسطه همان دوستی که با من دارند و دشمنی که با تو دارند، از نافرمانی های آنها درخواهم گذشت.

کشکول شیخ بهائی

مسیر های فراتا Via Ferrata

کلمه Via Ferrata معادل فارسی ندارد ، ولی مفهوم آن یک مسیر کوهستانی طولانی است که برای کوهنوردی مورد استفاده قرار می گیرد ، جاده هایی که با استفاده از کابل های ثابت ، نردبان ، پل ها ،  اتصالات فلزی و .... ساخته می شود . در زبان ایتالیایی به آن " جاده آهنی " و در آلمانی " مسیر کوهنوردی " معروف است  .
از این جاده ها افراد با توانایی ها متفاوتی می توانند استفاده کنند و به عنوان مسیر کوهنوردی در دسترس ، جهت اجرای برنامه های کوهنوردی مهیج و ایمن از هدف های کوهنوردی می باشد ، بدلیل اینکه در تمام طول مسیر افراد با طناب های ایمن تحت حمایت قرار می گیرند و این مسیر ها در راستای سالم ماندن طبیعت کوهستان بود و اجرای برنامه ها تحت شرایط مسئولانه و حفاظت از محیط پاک کوهستان مورد استفاده قرار می گیرد .
  در تعدادی از کشورهای اروپایی، از جمله ایتالیا، آلمان ، انگلستان، اسکاتلند ، ولز، فرانسه، اتریش، اسلوونی ، رومانی ، سوئیس ، اسپانیا ، سوئد ، نروژ و از معدود مکان هایی در ایالات متحده، کانادا، مالزی ، سنگاپور و به صورت محدود در ایران این مسیر ها ایجاد شده است .
 

از این مسیر ها در کوهستان های کشور های مختلف ایجاد شده و بدون تخریب طبیعت سالیان سال است که به کوهنوردی و ارائه تورهای کوهستان می نمایند ، کافی کلمه فوق را در اینترنت جستجو کنید و ببیند که چه مسیرهای در جهان ساخته شده است . آنگاه در کوهنوردی نوین کمی بیاندیشم ، دوستانی که اهل فکر هستند به خصوص در حوزه کوهنوردی موضوعات از این دست فراوان است ....
امیدوارم در آینده کارگروه هایی از کوه نوردان در حوزه تحقیقاتی کوهنوردی فعال شده و اقدامات موثری در راستای فعالیت های کوهنوردی و حفاظت از محیط کوهستان انجام دهند .....

فشم ، لالون 8 مهر ماه 1390

در یک سفر اکوتوریسمی با عنوان سفر شناخت حشرات همراه با دوستان موسسه آوای ارسباران ، در یک روز پاییزی به دشت لالان ( لالون ) آمدیم ،
آدرس دشت لالون : از تهران ، اتوبان بابایی ، خ استخر ، لشگرگ ، فشم ، جاده زایگان به سمت روستای لالان
روستای لالون حدود 2 کیلومتر از سه راهی جاده زایگان به سمت شمال فاصله دارد
    دیدن دنیای جانوری و دقت در هنگام گام برداری ، دقت در طبیعت زمانی که سنگی را برداری ، دنیایی از زندگی را در آن خواهی دید . شاید دوستان و کوهنوردان زیادی این مسیر را طی کرده اند ، شاید برای صعود قله وزوا و خلنو این مسیر را طی کرده باشیم ، شناخت ما از موجودات منطقه چقدر است ، دیده های ما در بهار به پروانه ها معطوف بوده و گاهی زیبایی آنها را به زبان ستوده ایم ، دنیای حشرات بسیار گسترده تر از آنی است که به تصور آید . برای دیدن این باور و آشنایی علمی همراه با علیرضا نادری یکی از اساتید برتر در زمینه حشرات و پروانه ها وارد منطقه شدیم و بسیاری از گونه های جانوری را از نزدیک دیدم و به جمع آوری و مطالعه آنها پرداختیم ، و در پایان تمام نمونه های جانوری در همان مکانی که گرفته شده بود رها شد تا به زندگی عادی خود ادامه دهند .....
تصاویر چند از این برنامه تقدیم حضورتان می گردد ، امیدوارم که خوشتون بیاد ، بنده که در مسیر اکوتوریسمی از این سفرها بسیار باید داشته باشم تا شناخت خود را از طبیعت اطراف خود گسترش دهیم .... شما چطور ...

گروه ما


نفرات


مهیار




زرشک

تعدادی از عکس ها توسط دوربین سرکار خانم جمهری

گريه هاي تكراري

مردي باهوش برای حضار جوک تعریف کرد، حضار دیوانه وار خندیدند.

بعد از چند لحظه... دوباره همون جوک رو تعریف کرد. عده کمی از حضار دوباره خندیدند. دوباره و دوباره همون جوک رو تعریف کرد .

زمانی که دیگه هیچیک از حضار نخندید او لبخند زد و گفت :

وقتی که نمی تونید به یک جوک بارها بخندید؛ چطور برای یه مسئله بارها و بارها گریه می کنید؟

آشنایی با کوه‌های ایران

      از 1623292 کیلومتر مربع مساحت ایران، 882150 کیلومتر مربع و یا معادل 54/4 درصد کشور را کوه فرا گرفته است. این کوه‌ها که از چهار قوس اصلی شمالی، زاگرس، خاوری، و مرکزی تشکیل یافته‌اند، ایران را به سرزمینی کوهستانی که ارتفاع بسیاری از قلل آن از 3500 متر بیشتر است، مبدل ساخته‌اند.

      فواصل میان قوس‌های عنوان‌شده را، دره‌های مرتفع، دشت‌ها، شوره‌زارها، شن‌زارها و دریاچه‌های شور بسیاری چون دشت کویر، کویر لوت، دریاچه‌ی نمک، هامون، جازموریان، باتلاق گاوخونی، کویر سیاه کوه، کویر در انجیر، کویر نمک سیرجان، و میدان گل و... پوشانیده‌اند که حداقل ارتفاع آن‌ها از 350 متر متجاوز است. کوه‌های البرز مهد زیبایی‌های شمال بوده و بسیاری از شهر و روستاهای سرسبز و خرم کشور را در دامان خود جای داده است.

      کوهستان زاگرس که از جمله‌ی باشکوه‌ترین و عظیم ترین رشته‌کوه‌های جهان است، سرچشمه بزرگ‌ترین رودهای ایران بوده و بیش از نیمی از شهرها و اماکن مسکونی کشور را در خود پناه داده و بسیاری از مناطق آن با زیباترین نواحی جهان برابری می‌کند.

رشته‌کوه‌های مرکزی نیز ـ‌که چون سدی در برابر دشت‌ها و کویرهای مرکزی قد برافراشته است ‌ـ‌پناهندگان خویش را از گزند گرمای جان‌گداز تابستان و سرمای طاقت‌فرسا زمستان دشت‌های مرکزی درامان داشته و خوان پر برکت خود را گاه تا درون دشت‌های داخلی گسترده‌اند.

آنچه از آن می‌توان به عنوان کوه‌شناسی ایران نام برد  8  قسمت به شرح ذیل است که عبارتند از:

1ـ رشته‌کوه‌های البرز                                                         5ـ کوه‌های کرمان

2ـ رشته‌کوه‌های زاگرس                                                      6ـ کوه‌های نوار مرزی آذربایجان غربی

3ـ کوه‌های ممتد مرکزی                                                      7ـ کوه‌های کردستان ولرستان

4ـ کوه‌های خراسان                                                            8ـ قلل منفرد

      البته تعدادی شاخه‌های کوچک فرعی وجود دارند که دیگر نمی‌توا ن آن‌ها را در جایگاه جداگانه‌ای مورد بررسی قرار داد. به طور تقریب می‌توان گفت ایران، دارای حدود 15000 قله بالای 3000 متر می‌باشد باشد که در 8  قسمت یادشده پراکنده هستند. بیشتر این قله‌ها در دو منطقه‌ی البرز و زاگرس متمرکز هستند. درادامه به بحث و بررسی هر یک از 8 قسمت کوه‌های ایران می‌پردازیم.

1-   رشته‌کوه‌های البرز

از حوالی جنوب شهرستان آستارا آغاز و با قوس بلندی سراسر کرانه‌ی دریای مازندران را درنوردیده، تا نزدیک شهرستان آزادشهر به پیش می‌روند. این رشته‌کوه‌ها به عرضی تقریباً 100 تا 150 کیلومتر از ساختارهای بسیار فشرده برخوردارند که این ویژگی بیشتر از ناحیه‌ی مرکزی به چشم می‌خورد و در سایر مناطق از گستردگی‌های بیشتری برخوردار است. در این رشته‌کوه‌ها که درآن قله دماوند (بام ایران) با ارتفاعی معادل 5609 متر قرار دارد، ارتفاعات کوتاه و بلند فراوانی چون شاهوار، مزدا، دوبرار، آزادکوه، دوخواهرون، علم‌کوه، شاه البرز و سیالان وجود دارد.

ساختار البرز از 5 قسمت به شرح ذیل تشکیل می‌گردد که از شرق به غرب عبارتند از:

الف: البرز شرقی

ب :   رشته فیروز کوه

ج  :   البرز مرکزی

د  :   البرز غربی

ه  :   کوه‌های گیلان

در ذیل به اختصار به معرفی قلل مهم هر بخش و جدا سازنده‌های آن از سایر ارتفاعات اشاره خواهیم کرد:

1)  البرز شرقی:

      البرز شرقی ناحیه‌ی بسیار بزرگ و وسیعی را پوشش داده است. در سراسر نواحی جنوبی آن که عموماً آب‌و‌هوای بیابانی گرمسیر برآن حاکم است، شهرهای شاهرود، سمنان، دامغان وگرمسار قرار دارند و این کوه‌ها به سوی شمال امتداد یافته و به جنگل‌های حد فاصل شهرهای علی‌آباد کتول تا بابل منتهی می‌گردند. کوهستان البرز شرقی به دو قسمت مهم تقسیم می‌شود؛ قسمت اصلی و مرتفع آن در شمال شهرستان شاهرود با قلل شاهوار 4000 متری، و شاه‌کوه 3850 متری، و قلل چالویی، کهکشان و یزدگی قرار دارد. در قسمت غربی البرز شرقی، قلل نیزوا با ارتفاع 3850 متر، نرو، قدمگاه، سائو و لعای جای دارند؛ که حدفاصل این دو قسمت، به خصوص در شمال دامغان رشته‌کوه‌های کم ارتفاع برن‌مو قرار گرفته است.

2)  رشته فیروزکوه:

      رشته‌کوه‌ موسوم به فیروزکوه به صورت نواری عمودی شکل و فشرده، از شمال در حدفاصل شهرستان بابل تا آمل و از جنوب در حدفاصل شهر فیروزکوه و دماوند قرار دارد. دره‌ی عمیق رودخانه‌ی هراز، سراسر جناح غربی این کوهستان را از البرز مرکزی جدا می‌سازد و در شرق این ناحیه نیز رودخانه‌های تالارد، حبله‌رود به جداسازی این قسمت از کوهستان عظیم البرز شرقی کمک نموده‌اند.

نیمه‌ی جنوبی رشته‌کوه فیروزکوه، آب‌و‌هوای کوهستانی داشته و فاقد درخت است. هرچه به نیمه شمالی نزدیک‌تر می‌شویم جنگل و درخت‌زار، پوشش غالب این نواحی را شامل می‌گردند. از جمله‌ی مهم‌ترین قلل این منطقه، می‌توان به قلل بسیار مشهوری چون دوبرار (4250 متر)، زرین‌کوه (3850 متر)، میشینه‌گرگ (4050 متر) قلل بوم، امنیه، هلزم، پاشوره و سوادکوه اشاره کرد.

3)  البرز مرکزی:

      این قسمت فشرده‌ترین ناحیه‌ی کوهستان البرز از حیث تمرکز ارتفاعات است. این ناحیه‌ی کوهستانی مرتفع، که رودخانه‌ی هراز آن را از سمت شرق و دره‌ی رودخانه کرج و چالوس آن را از غرب جدا می‌سازد، در حدفاصل شهرهای آمل و چالوس در کناره‌ی دریای مازندران و از جنوب در حدفاصل شهر کرج تا تهران و دماوند قرار دارد. ناحیه‌ی کوهستانی البرز مرکزی نیز چون سایر ارتفاعات این رشته‌کوه، از نوار جنگلی در قسمت شمالی و ناحیه کوهستانی در قسمت جنوبی تشکیل گردیده و دارای قلل مهم و مشهور زیر است:   دماوند (5671 متر)، آزادکوه (4390 متر)، خلنو (4375 متر)، فرهنگ، کلون‌بستک، سی‌چال، آسان‌کوه، مهرچال، جانستون، دو خواهرون، دردشت، گرگ، توچال و گل زرد.

4)  البرز غربی:

      منطقه‌ی کوهستانی البرز غربی، پس از ناحیه‌ی البرز شرقی از وسعت زیادی برخوردار است. وجود رشته‌کوه‌های تخت سلیمان (علم‌کوه) بر جاذبه‌های آن دوچندان افزوده است. ناحیه‌ی کوهستانی البرز غربی از سمت شرق توسط رودخانه چالوس‌ـ‌کرج از البرز مرکزی جدا شده و از سمت غرب سراسر آن را دره‌ی رودخانه‌ی سفیدرود درمی نوردد. از جمله مهم‌ترین شاخصه‌های البرز غربی، وجود سه رودخانه‌ی عظیم به نام‌های سه‌هزار، شاهرود و طالقان‌رود در عمق این ناحیه می‌باشد؛ همچنین آثار تاریخی دوره‌های اسلامی و قبل از آن زینت‌بخش این ناحیه‌ی بزرگ می‌باشد. ازجمله قلل مهم این منطقه می‌توان به علم‌کوه (4850 متر)، تخت سلیمان (4650 متر)، شاه البرز (4200 متر)، کهار (4050 متر) ناز، چالون، سیاه‌کمان، کرماکوه، ماسه‌چال، هفت‌خوا نی، خرسان، سیالان، خشچال و درفک اشاره کرد.

5)  کوه‌های گیلان:

      آخرین بخش از رشته‌کوه‌های البرز را کوه‌های گیلان تشکیل می‌دهند. این کوه‌ها که برعکس سایر نواحی البرز از ارتفاع کمی بهره‌مند هستند، با حالتی نیمه‌جنگلی در حدفاصل رودخانه‌ی سفیدرود تا آستارا و اردبیل قرار دارند. شهرستان رشت در شمال، دره رودخانه سفیدرود در شرق، رودخانه‌ی قزل‌اُوزَن و شهر آب‌بر در جنوب، و شهر خلخال در جنوب‌غربی این ناحیه قرار دارند. این منطقه نیز دارای قلل مرتفع مهمی چون شاه‌معلم (3050 متر)، سفید کوه (3350 متر)، پشته‌کوه، بغروداغ و لاس‌پشته می‌باشد.

 

2-  رشته‌کوه‌های زاگرس:

      رشته‌ی عظیم زاگرس حدفاصل دشت‌های خوزستان و عراق تا نواحی مرکزی ایران را تشکیل می‌دهد. این سلسله کوه‌ها با وسعتی پهناور از جهت شمال غربی به سوی جنوب شرقی از رشته‌کوه‌ها و خط الرأس‌های فراوان به وجود آمده اند. رشته‌کوه زاگرس، با توجه به مسیرهای دسترسی، از شمال به جنوب، به 3 قسمت شمالی (قلل اشتران‌کوه و قالی‌کوه)، مرکزی (زردکوه بختیاری) و جنوبی (دنا) تقسیم‌بندی می‌شود.

      بخش شمالی شامل قلل مهمی چون اشتران‌کوه با سرافرازی قله‌ی سن‌بران (4150 متر) و قالی‌کوه (4110 متر) و قلل دیگری می‌باشد. بخش مرکزی شامل قلل مرتفع زردکوه بختیاری با ارتفاعی معادل (4221 متر) و قله‌ی شاه‌شهیدان (4150 متر) و هفت‌تنان (4150 متر) و قلل دیگری مانند فردان، گربوش‌کوه و... می‌باشد. درنهایت، بخش جنوبی تا شهر بزرگ شیراز و کمی هم دورتر تا داراب امتداد می‌یابد. از جمله مهم‌ترین قلل این بخش باید از قاش‌مستان (4500 متر)،  مورگل (4450 متر)، بل‌اقلید (4150 متر)، رنج، سفیدکوه، خاتون، نیل، ریگ و... نام برد.

3-  کوه‌های ممتد مرکزی

      نواری است طویل و منقطع‌شده توسط بیابان‌ها، و تا حدودی منفرد که فقط به دلیل امتداد آن در مرکز ایران شاید بتوانیم از آن به عنوان ممتد مرکزی نام ببریم. این قلل که از شهر تفرش و قله‌ی مهم آن، نقره‌کمر، آغاز می‌گردند، با تشکیل قلل غلیق، ولیجیا، کرگز، کرکس، میل، مارشنان، شیرکوه و تزرجان تا شهر بابک کرمان امتداد می‌یابند و هر یک دارای قلل منفرد و متعددی می‌باشند.

4-  کوه‌های خراسان

      این کوه‌ها غالباً به صورت پراکنده در اطراف و اکناف استان‌های خراسان شمالی و خراسان رضوی قرار دارند و هر یک دارای ویژگی‌های خاص خود می‌باشند. از جمله مهم‌ترین قلل این منطقه می‌توان از قلل بینالود، شیرباد، زرگران، ملکوه، چهل تن، سالوک، آلاداغ و هزارمسجد نام برد.

 

5-  کوه‌های کرمان

      کوه‌های کرمان را می‌توان به عنوان مجموعه‌ای از قلل مرتفع ـ‌ ‌و بعضاً دشوار از نظر صعودـ و معمولی چون بسیاری از کوه‌های ایران نام برد. کوه‌های کرمان دارای قلل مرتفع زیادی است که در اطراف شهرهای بزرگ آن چون کرمان، جوپار، ماهان، سیم، جیرفت، سیرچ و... قرار گرفته‌اند. مرتفع‌ترین قله این کوه‌ها، هزار یا به قولی چهل‌تن، (به ارتفاع 4465 متر) می‌باشد. دیگر قلل مهم کوه‌های کرمان عبارتند ار: لاله‌زار، کوشا، کله‌زی، جوپار، سه‌شاخ، کیش، کیل‌جلال، بیدخون، گلچین، پلوار، چفتان، بارز و بحرآسان.

6-  کوه‌های نوار مرزی آذربایجان غربی

      این رشته‌کوه‌ها که در نوار مرزی حدفاصل ایران و ترکیه قرار و بخشی از کشور عراق قرار دارند، از جمله زیباترین و بکرترین قلل ایران می‌باشند که از شهرستان ماکو در شمال غربی ایران آغاز و تا نواحی کردستان به سوی جنوب به پیش می‌روند. دریاچه‌ی بزرگ ارومیه و شهر آن در شرق این کوه‌ها قرار دارند. از جمله مهم‌ترین قلل این ناحیه می‌باید از قلل چهل‌مورشهیدان (3608 متر)، قلل بزسینا، ستاره‌لوند، بره‌نمرو، و سیاه‌کوه نام برد.

7 -  کوه‌های کردستان

      رشته‌کوه‌های کردستان نیز به صورتی متصل در شمال رشته‌کوه‌ زاگرس جای دارند؛ و دامنه‌ی این سلسله‌کوه‌ها تا نواحی کوهستان لرستان نیز به پیش می‌رود. از جمله مهم‌ترین قلل این منطقه می باید از قلل شاهو (3350 متر)، چهل‌چشمه (3350 متر)، برانان، بر، بیستون، پراو و گرین نام برد.

 

8 -  قلل منفرد

      مجموعه‌های متعددی از قلل منفرد در مناطق مختلف ایران، خط‌الرأس‌های کوچک و بزرگی را تشکیل می‌دهند و دارای شاخص‌ترین قلل ایران نیز می‌باشند. صعود قلل منفرد همواره در یک برنامه‌ی مجزا از سایر قلل و در یک حیطه‌ی مشخص انجام می‌شود. از جمله مهم‌ترین این قلل می‌توان به سبلان (4811 متر)، سهند (3750 متر)، تفتان (4010 متر)، بزمان، نای‌بند و الوند  شاره کرد.

مرجع : فدارسیون کوهنوردی

---

خوبی های طبیعت را ببینیم

قانون وحش مي‌گويد: «تنها زماني که گرسنه هستيد بکشيد»

عکاس ميشل دنيس - که اين تصاوير شگفت‌انگيز را در سياحت اکتشافي در افريقا در کنيا گرفته است، گفت که از آنچه که ديدم حيرت کردم.
او گفت: در صبح يکروز ما اين سه يوزپلنگ را ديديم، به نظر مي رسيد که گرسنه نباشند، با هم بازي مي‌کردند. در يک نقطه، آنها گروهي از آهوان را ديدند که فرار مي‌کردند. اما يک آهو که جوان بود به اندازه کافي سريع نبود و به راحتي گرفتار اين برادران شد.

اين صحنه‌هاي فوق‌العاده را در زير ببينيد:

Normal 0 false false false EN-US X-NONE AR-SA

و بعد بدون اينکه به او آسيبي برسانند از انجا دور شدند. جاي تاسف است براي ما كه آدم هستيم ....

عقاب

کوه بلندی بود که لانه عقابی با چهار تخم بر بلندای آن قرار داشت.

یک روز زلزله ای کوه را به لرزه درآورد و باعث شد که یکی از تخم ها از دامنه کوه به پایین بیفتد.

برحسب اتفاق آن تخم به مزرعه ای رسید که پراز مرغ و خروس بود.

مرغ و خروس ها می دانستند که باید از این تخم مراقبت کنند و بالاخره هم مرغ پیری داوطلب شد تا روی آن بنشیند و آن را گرم نگه دارد تا جوجه به دنیا بیاید.

یک روز تخم شکست و جوجه عقاب از آن بیرون آمد.

جوجه عقاب مانند سایر جوجه ها پرورش یافت و طولی نکشید که جوجه عقاب باور کرد که چیزی جز یک جوجه خروس نیست.

او زندگی و خانواده اش را دوست داشت،اما چیزی از درون او فریاد میزد که تو بیش از این هستی.

تا این که یک روز که داشت در مزرعه بازی میکرد،متوجه چند عقاب شد که در آسمان اوج گرفته و پرواز میکردند.

جوجه عقاب آهی کشید و گفت ای کاش من هم می توانستم پرواز کنم.

مرغ و خروس ها شروع کردند به خندیدن و گفتند،تو یک خروسی و یک خروس هرگز نمی تواند بپرد،

اما عقاب هم چنان به خانواده واقعی اش که در آسمان پرواز می کردند خیره شده بود و در آرزوی پرواز به سر می برد.

هر موقع که عقاب از رویایش سخن میگفت به او میگفتند که رویای تو به حقیقت نمی پیوندد و عقاب هم کم کم باور کرد.

بعد از مدتی او دیگر به پرواز فکر نکرد و مانند یک خروس به زندگی ادامه داد و بعد از سالها زندگی خروسی از دنیا رفت.

پروانه

گام دوم تالاب کیاشهر ... هزاران شرح

    شنبه اول مهرماه 1390 اینجا ایران است ، یکی از تالاب های حفاظت شده ، تالاب کیاشهر ، مجاور پارک ملی بوجاق ، جایی که قراره پاک بمونه تا میزبان پرندگان مهاجر باشه و قرار زیستگاهی مناسب برای پرندگان بومی ایران بشه .... من ، تو ، او ..... ما ، شما ، ایشان همه مسئولیم ، سطل های زباله ایی که برنامه منسجمی برای تخلیه آنها  نیست ، گردشگری که می داند طول عمر بطری های پلاستیکی بسیار طولانی است و آموزشی که یاد گرفته ایم ولی عمل نمی کنیم .... راستی چرا ؟
داریم به بیراه می ریم با تخریب طبیعت ، بستر طبیعت گسترده است ، قبل از اینکه کاملاً نابود بشه باید هر کسی در هر مقامی ، بکوشد ، بکوشیم و بکوشند .... شما جملات بهتری دارید بفرمایید ، به شرطی که بتونیم به اونها عمل کنیم ....

اگر فقط آگاهان ما عمل کنند ... غصه مون کمتر می شه ... شما نظر دیگری دارید ...

فقط تاسف !!!!!!

تاکی ؟؟

تا چه وسعتی ؟؟

کور سویی از زندگی

اگه بخواهیم درست می شه .... شدنیه ...

نگذاریم قایق ها به گل بشینند ....

اگه گذرتون به سمت رشت یا بندر انزلی یا لاهیجان افتاد حتما از بندر کیاشهر هم دیدن کنید ، از روی این پل چوبی گذر کنید و جنگل و تالاب و ساحل و دریا را یکجا مشاهده کنید ، شاید خیلی هاتون بندر کیاشهر را نشناسید ، به نقشه راه های ایران نگاه کنید نزدیک حوالی اون سه شهری که گفتم پیداش می کنید ....

شاد و با نشاط باشید

بهار علم ودانش برتمام قافله بزرگ معرفت وکمال مبارک باد

آغاز سال تحصیلی جدید را بر تمامی دانش آموزان و دانشجویان و علم پژوهان تبریک گفته و از خداوند منان آرزوی موفقیت ، پیروزی و شادکامی را دارم .... برای سفیران نوای پاییزی شادی و نشاط آرزومندم

 بازگرد ای خاطرات کودکی
بر سوار اسبهای چوبکی
خاطرات کودکی زیباترند
یادگاران کهن ماناترند
درسهای سال اول ساده بود
آب را بابا به سارا داده بود
درس پند آموز روباه و کلاغ
روبه مکار و دزد دشت و باغ
روز مهمانی کوکب خانم است
سفره پر از بوی نان گندم است
کاکلی گنجشککی باهوش بود
فیل نادانی برایش موش بود
با وجود سوز و سرمای شدید
ریزعلی پیراهن از تن میدرید
تا درون نیمکت جا میشدیم
ما پر از تصمیم کبری میشدیم
پاک کن هایی ز پاکی داشتیم
یک تراش سرخ لاکی داشتیم
کیفمان چفتی به رنگ زرد داشت
دوشمان از حلقه هایش درد داشت
گرمی دستان ما از آه بود
برگ دفترها به رنگ کاه بود
مانده در گوشم صدایی چون تگرگ
خش خش جاروی با پا ، روی برگ
همکلاسی های من یادم کنید
باز هم در کوچه فریادم کنید
همکلاسی های درد و رنج و کار
بچه‌های جامه‌های وصله‌دار
بچه‌های دکه خوراک سرد
کودکان کوچه اما مرد مرد
کاش هرگز زنگ تفریحی نبود
جمع بودن بود و تفریقی نبود
کاش میشد باز کوچک می‌شدیم
لااقل یک روز کودک می‌شدیم
یاد آن آموزگار ساده پوش
یاد آن گچ ها که بودش روی دوش
ای معلم یاد و هم نامت بخیر
یاد درس آب و بابایت بخیر
ای دبستانی‌ترین احساس من
بازگرد این مشق‌ها را خط بزن

شعر از : محمد علی حریری جهرمی

تصاویر از سایت روستای شایق ( روستای زادگاه پرویز ستوده شایق )

گام اول دیدار از اثر طبیعی و ملی سرو هرزويل

اثر طبیعی و ملی چیه ؟ سرو چه درختی ؟ خوب لابد هرزویل هم می تونه مورد سوال قرار بگیره .....

    جمعه اول مهر ماه 1390 گروه آوای ارسباران تعداد از فراگیران اکوتوریسم را در قالب یک سفر عملی به منظور آشنایی با گیاهان منطقه هیرکانی ( خزری ) با استاد زهزاد از گیاه شناسان معروف ایران به سرپرستی خانم درنا مجاب راهی بازدید از برخی مناطق حوزه خزر در بندر کیاشهر نمود ، در امتداد مسیر و در حین حرکت در داخل میدی باس ( بزرگتر از مینی بوس و کوچکتر از اتوبوس ، نخندید بعضی های شاید ندونن  ) توضیحاتی در خصوص پوشش گیاهی توسط استاد مربوطه ارائه می شد که در پستی جداگانه به آن خواهم پرداخت . آنچه موضوع این پست می باشد معرفی یک اثر طبیعی ملی که درخت سروی است که در منطقه هرزویل قرار دارد .

خوب می خواهید این درخت را از نزدیک ببینید :در ابتداي شهر منجيل، درست همان جايي که همه سرها به سمت آسياب هاي بادي و درياچه  زيبا و خوش منظره اي که از انباشت آب سد شکل گرفته، مي چرخد و همه به فکر بادي هستند که هميشه در منجيل مي وزد، در سمت راست جاده، راهي است که به سمت روستايي در شمال منجيل مي رود. روستايي به نام هرزويل که به نام سروي که در آن است، کساني هستند که مي شناسندش. گويا اين سرو را ناصرخسرو در حدود 10 قرن پيش ديده و از آن نوشته است. و تنها در حدود 20 سال پيش در فهرست آثار ملي - طبيعي به ثبت رسيده است. وقتي از جاده فرعي به سمت روستاي هرزويل مي روي، چشم انداز سرسبزي را تجربه مي کني که قرار است تو را براي ديدار گونه اي از گياه (سرو) که یکی از قديمي ترين موجود زنده جهان است، آماده کند. درختان اطراف جاده همگي به يک سو خم شده اند. در واقع به همين حالت خميدگي رشد کرده اند و تو خيلي زود درمي يابي که دليلش همان باد هميشگي منجيل است. انتظار طولاني نيست. زود مي بيني اش. بلندايش را تشخيص مي دهي و وقتي نزديکش مي شوي قدمتش را و قداستش را بيشتر درمي يابي. دورش را حصار کشيده اند و تو نمي تواني لمسش کني. تنها مي تواني به نظاره بنشيني و بينديشي که اين از کدامين نوع سرو است. سرو ناز، سرو سهي يا سرو آزاد. به اين مي انديشي که اين درختي است که هم در آيين هاي سوگواري با ما بوده است و هم در جشن ها و شادخواري ها. در دسته هاي عزاداري روزهاي ماه محرم به شکل علامت عزاداران و چهلچراغ ها در آمده و در مراسم بزرگداشت عزيز از دست رفته، به شکل تاج گلي که در ورودي مساجد ديده مي شود. حتي مي گويند نخلي که در مراسم نخل گرداني شهرهاي کويري مي گردانند، همان سرو است که به نام نخل مي شناسيمش. 
این عکسی از تابلویی نصب شده برای سرو کهنسال ماست

سروهرزويل درختى كهنسال با ارتفاع ۳۰متر و قطر تنه چهارمتر، به روايات مختلف از ۱۰۰۰ تا۳۰۰۰سال است كه در خاك شهرك تاريخى هرزويل ريشه دوانده است. حتى ناصرخسرو قباديانى در سفرنامه اش از درخت سرو زيبا و كهنسالى در منطقه هرزويل ياد مى كند.

این درخت هم مقدس بوده و حاجات بسیار از آدمهایی مثل من و شما توسط واسطه قرار دادن این سرو برآورده شده است و برای هم تقدس هم تاکنون ماندگار شده است در غیر اینصورت آدمهایی مثل من و شما حتما تاکنون آنرا به آتش کشیده بودند ....

عکس خودم رو در کنار سرو قرار دادم تاشاید فردا روزی بگم که ای نشانه ای از خلقت خداوند ، ای سرو زیبا چه قصه هایی از این تاریخ بشری در دل نهفته داری ، ارزش تو را خواهم دانست چون تو تابلوی از زیبایی های خداوندی که چند و چند نسل تو را به نظاره نشسته اند .  همواره سرفراز ، بر فراز و در اهتزاز باشی

پی نوشت :

اثر طبیعی ملی
پدیده ها یا مجموعه های گیاهی و جانوری به نسبت کوچک، جالب، کم نظیر، استثنایی، غیر متعارف و غیر قابل جایگزین که دارای ارزشهای حفاظتی، علمی و تاریخی یا طبیعی باشند، با هدف حفظ و حراست به عنوان اثر طبیعی ملی انتخاب می شوند. اقدامات حفاظتی در مورد این پدیده ها، باید تضمین کننده پایداری بهره برداری غیر مصرفی از آنها در طول زمان باشد.

آثار طبیعی ملی ایران :

 

	خشکه داران - مازندران
	دهلران - ایلام
	سوسن سفید - گیلان
	لاله واژگون - چهار محال و بختیاری
	سرو هرزویل - گیلان
	غار سهولان - آذربایجان غربی
	غار قوری قلعه - کرمانشاه
	چشمه گل فشان پیرگل – سیستان و بلوچستان
	علم کوه - مازندران
	غار یخکان - اردبیل
	قله دماوند - مازندران
	قله سبلان - اردبیل
	قله تفتان - سیستان و بلوچستان
	گنبد های نمکی خرسین - هرمز گان
	سرو ابرکوه - یزد
	سرو سیرچ - کرمان
	فسیل مراغه - آذربایجان شرقی
	غار ماهی کور
	غار چال نخجیر

سفری با آوای ارسباران به بندر کیاشهر

یه سفر اکوتوریستی با آوای ارسباران ، جمعی که تلاش دارند تا توسعه دهنده دوستی با طبیعت باشند ، یک سفر به ظاهر شناخت گیاهان ولی در باطن رفتن به بالین طبیعت برای عیادت ، طبیعتی که بیمار است ، پزشکان گیاه دوست و طبیعت دوست از علاج آن درمانده اند ، چه کسی باید مرحمی بر زخمهای طبیعت در حال نابودی بگذارد. چه کسی باید بما بگوید ای انسان این طبیعت مادری است که مهربانانه هر آنچه شیره جان دارد در اختیارمان قرار داده است ، رحم داشته باشیم ......

در آینده از این سفر بسیار خواهم نوشت ، سفری برای دیدار از دوستی 3000 ساله در منجیل ، همان جایی که به سرعت وزش باد منطقه ایی از آن عبور می کنیم ، سرو هرزویل را می گویم که تاریخچه 3000 ساله را با قداست خاصی با خود دارد ، چه کسی آنرا دیده است ، چه کسی پارچه ایی به نشانه تقدس برآن گره زده است ،اصلا بهتر است کل طبیعت را مقدس بداریم تا زنده بماند در غیر اینصورت خواهد مرد ، مگر نه اینکه طبیعت خالص ترین زیارتگاه خداست .
جنگل و مرداب و ساحل را دوستان صمیمی با هم دیگر یافتیم ولی ای وای من که آمدیم برای عبور دکل های فشار قوی برق کیلومترها درختان سطح جنگلی را از ریشه در آوردیم .... من خواهم نوشت ، صدای پای زمین را می شنوم ، صدا که نه فریادش را در حال اوج گرفتن به سمت آسمان دیدم ، بلکه از گوش ها عبور کرده است به چشم می آید با این فریاد زمین فریادرسی هست ....
   کوه نوردی اش هم ستوده است ، اما قلبی را برای دوستی با پاییز به همراه دارد ، یک انتظار زیادی نیست که برای مکان زندگی مان بنویسم ، اگر مرحمی به همراه نداریم نیشتر را در جان طبیعت وارد نکنیم .....

حال می خواهم تصاویر از دوستان گروه را در این جا داشته باشم تا اگر احساس اجازه دهد از سفر و دیده هایی آن خواهم نوشت .

طبیعت را دوست بداریم

اهدای عضو

دوستان عزیزم ، بعد مرگم هر کسی می تواند عضوی از  اعضاء بدنم را داشته باشد ، اگر در زمان زنده بودنم مفید نبوده ام ، امیدوارم  اعضاء بدنم دلی را شاد و غنچه خنده ایی را در چهره ای شکوفا نماید .