در ورزش کوهنوردی یکی از عواملی که باد مد نظر قرار گیرد بحث تنفس صحیح می باشد ، تنفس از طریق حرکات دم و بازدم صورت می گیرد ، بد نیست در این خصوص بدانیم که :

   فعالیتهای  تنفسی چگونه تنظیم می شوند؟ چه عاملی باعث تناوب حرکات دم و بازدم می شود؟ چرا حرکات دم و بازدم هنگام ورزش افزایش و هنگام خواب کاهش می یابند؟ چرا اگر چند لحظه نفس نکشیم، پس از آن تندتر نفس خواهیم کشید؟

یک فرد بالغ در حال استراحت 12 بار در دقیقه نفس می کشد و در هر نفس نیم لیتر هوا با محیط مبادله می کند. از این مقدار 150 سانتیمتر مکعب (حدود یک سوم) آن که هوای مرده است در مجاری تنفسی می ماند و به کیسه های هوایی نمی رسد. حال فرض کنید این فرد می خواهد ورزش کند. بدیهی است که او به تنفس بیشتری احتیاج دارد. این افزایش به دو طریق ممکن است: افزایش سرعت تنفس یا افزایش عمق هر نفس.

تجربه نشان داده است بهترین راه افزایش میزان تبادل هوا، افزایش عمق تنفس است. در این حالت نسبت هوای مرده به کل هوایی که در هر دم وارد ششها می شود کاهش می یابد. در نتیجه مقدار هوایی که به کیسه های هوایی می رسد، افزایش خواهد یافت.


انتقال و تبادل گازهای تنفسی:

 از لحظه ای که یک مولکول اکسیژن وارد دستگاه تنفس می شود تا زمانی که به درون یکی از سلولهای بدن برسد مراحل زیر طی می شود.

      1- انتقال هوا به شش  2- انتقال از شش به خون   3- انتقال در خون  4- انتقال از خون به بافتها. عکس این حالات در مورد دی اکسیدکربن صادق است.


       افزایش نیاز به اکسیژن:

         ورزش کوهنوردی، نمونه کلاسیک افزایش نیاز بافت به اکسیژن است. در حالت طبیعی، این افزایش نیاز توسط چندین مکانیسمی که به طور همزمان عمل می کنند، تحقق می یابد

1) افزایش برون ده قلبی و تهویه و در نتیجه افزایش اکسیژن رسانی به بافتها

2) رسانیدن خون به عضلات در حال فعالیت

3) افزایش استخراج اکسیژن از خون تحویل داده شده به ارگانهای در حال فعالیت و افزایش اختلاف اکسیژن خون شریانی وریدی

4) کاهش PH بافت ها و خون مویرگی تا بدین ترتیب اکسیژن بیشتری از هموگلوبین جدا شود. چنانچه ظرفیت مکانیسم های ذکر شده در بالا کافی نباشد، هیپوکسی بویژه در ماهیچه های در حال ورزش رخ می دهد.