کوه برخاسته پل می بندد                                تا بشر را به خدا پیوندد

کوه انفاس مسیحا دارد                             وین نسیم از دم عیسا دارد 

گر هنرمند به کوهش دست است               از شراب ابدیت مست است 

رشحاتی که تراورد از کوه                          اشک شوق است و بشوید اندوه

استاد شهریار