سوالات بسیاری در خصوص فعالیت کودکان در کوهستان در جامعه مطرح می باشد که مناسب دیدم مطلب زیر را در این راستا تقدیم حضور علاقمندان نمایم تا آگاهی مان نسبت به نقش کوهپیمایی در خود شکوفایی کودکان توسعه دهیم . این موارد نیز مانند موضوعات دیگر طرح مسئله می باشد و از عزیزان با تخصص مرتبط تقاضا می شود در بسط و توسعه آن همت گمارند . به اعتقاد بنده هر کدام از موضوعات که چالش هایی را در ذهن بر می انگیزد نیازمند بررسی کارشناسانه و ارائه اطلاعات علمی می باشد ....

از میان عواملی که به کودک در رسیدن به خود شکوفایی کمک می کند تندرستی است که پرداختن به کوهپیمائی خود یکی از مهمترین عوامل رسیدن به تندرستی است.

زیرا کوهپیمائی متعاقب آن تندرستی به کودک کمک می کند تا با قدرت بیشتری نسبت به وقتی که سلامتی او مختل می باشد با مشکلات است و پنجه نرم کند.

عاری بودن از هرگونه نقص جسمانی جدی که کودک را در تلاشهای خود زمین گیر می کند یک امتیاز است. بیشتر والدین آنگونه که باید متوجه تندرستی کودکان خود باشند نیستند ولی این موضوع نقش بسیار مهمی در رشد و تکامل آنها دارد.

این مسأله را می توان با نگاهی به آثار شایع عدم سلامتی دریافت. با توجه به اینکه بیماریهای معمولی دوران کودکی به ندرت اثر دائمی بر رشد و تکامل کودک دارند ولی یک بیماری شدید و طولانی اگر همزمان با دوره ای از رشد سریع رخ دهد ممکن است سبب وقفۀ این روند شود. بیشتر کودکان در زمان بیماری غیرفعال میشوند و ممکن است عضلات، قسمتی از توان خود را از دست بدهند و به سادگی خسته شوند بنابراین احتمال دارد رشد و تکامل کودک بصورت موقّت متوقف گردد.

بیماری تقریباً همیشه کودک را تحریک پذیر می کند و احتمال اینکه مضطرب شود و کج خلقی کند افزایش می یابد.

بیماری و نقاهت غالباً با محدودیت فعالیت همراه است و این امر کودک را بسیار سرخورده می کند تا جائیکه بعضی اوقات اعتماد به نفس خود را بعنوان یک فرد و نیز در ارتباط با دیگران از دست می دهد.

بیماری معمولاً نقطه شروعی برای ناسازگاریهای مثل بهانه گیری در غذاخوردن و سایر مشکلات رفتاری می باشد. این موضوع بخصوص هنگامی که بیش از حد به کودک توجه شود صادق است زیرا در آن صورت ممکن است نگرش نادرستی نسبت به ارزش و اهمیت خود پیدا کند. کودک ممکن است آن قدر به توجه خاص عادت کند که پس از بهبودی، حالت تهاجمی و طلبکارانه پیدا کند.

اگر این رفتار ادامه پیدا کند مسلماً بر رشد و تکامل او در همه زمینه ها و بخصوص در زمینۀ ارتباط با دیگران تأثیر می گذارد.

لذا کوهپیمائی می تواند در رفع این موارد در کودکان بسیار تأثیر گذار باشد چرا که ورزش کوهپیمائی ورزشی شاد و هیجان انگیز می باشد که باعث شادی و نشاط در کودکان می گردد و کودکان شاد معمولاً سالم و پر انرژی هستند و شادکامی بخودی خود انگیزه نیرومندی برای انجام کارهاست.

کودکان شاد با آرامش بیشتری ناکامی ها و موانع را می پذیرند و سعی می کنند راهی برای عبور از آنها پیدا کنند. شادکامی مطمئناً مشوق همه نوع تماسها و فعالیتهای اجتماعی است زیرا مردم معمولاً واکنش مثبتی نسبت به شادابی از خود نشان میدهند و شادکامی باعث میشود کودک چهره دوستانه ای داشته باشد که خود نقطه شروع خوبی برای انواع ارتباطات شخصی است.

از سوی دیگر اندوه و ناراحتی توان و انرژی کودک را تحلیل می برد و سلامت جسمانی عمومی او را کمتر می کند. این امر به نوبه خود مانع از آن می شود که آنها از تجربیات چیزی بیاموزند. شادی می تواند به یک عادت تبدیل شود و وظیفه والدین است تا کار می کنند که کودک این عادت را کسب کند که انجام این مهم در یک برنامه کوهپیمائی به سهولت امکان پذیر است چرا که در یک جمع شاد و مفرح امکان انجام بسیاری از امور آسانتر است.

بهمین ترتیب ناشاد بودن هم می تواند به یک عادت تبدیل شود و شما وظیفه دارید که مانع از آن شوید. البته لازم است که یادآوری کنیم که داشتن دوران کودکی شاد، تضمین کننده زندگی موفق در دوران بزرگسالی نیست ولی حداقل فایده آن این است که زیربنای موفقیت را می سازد در حالی که ناشاد بودن اساس ناکامی را بنا می کند. لذا والدین با استفاده از ورزش کوهپیمائی که در بین ورزشها یکی از مفرح ترین و شادترین ورزشها می باشد این امکان را خواهند داشت تا تمامی تلاش خود را انجام دهند که فرزندانی شاد و پر انرژی داشته باشند و کودکان خود را از یاس و ناامیدی و گوشه گیری و خجالتی بودن و بسیاری از مشکلات دیگر که از عوارض زندگی ماشینی امروزه می باشد دور نگهدارند و در حالیکه خود نیز در کنار کودکشان در ایجاد محیطی شاد و زیبا نقش مهمی را ایفاء می کنند به کودکشان هم آموزش شاد بودن و شاد کردن دیگران را بیاموزند و خاطرات فراموش نشدنی ای را با کودکشان خلق نمایند.

اینها را هم ببینید :

کوهنوردی برای کودکان و نوجوانان

کوهنوردی برای کودکان بیش فعال: