زندگي يك سفر است
سفري كه روي دستان نزديكانت پاي به اين زندگي مي گذاري و در دستان نزديكان و دوستانت از اين زندگي خارج مي شوي.......... به ياد استاد ترود خواهم نوشت ، روحش شاد
سفر ادامه دارد ، نگرش و باورها شكل مي گيرند ، ارتباطات اجتماعي و فاميلي با اطرافيان برقرار مي شود ، تلاش و تكاپو براي ادامه حيات با عزت ، بالندگي و افتخار آفريني استمرار مي يابد . سفر به پايان مسير نزديك مي شود ، گاهي پايان مسير قابل رويت نيست ، ديري نمي پايد بادستان عزيزانت با خاك سپرده مي شويم ، سفري ديگر در پيش است ....
انگار همين ديروز بود ، راهنماي ما در صعود به علم كوه و قله وروشت را در كنار خود داشتيم ، با كوله باري از بزرگمردي و تجربه ، يك كفش كتاني و يك تكه گوني به نام كوله در پشت ، با دنيايي از صفا و صميميت مي گفت : آري ي ...
استاد جمشيد ترود رئيس گروه كوهنوردي شقايق كرج با زبان شيواي كردي اش ، يك معلم اخلاق به تمام معنا بود ، در مسير علم كوه به معرفي قلل اطراف مي پرداخت ، هنوز صدايش را در گوش خود احساس مي كنم كه مي گفت :
اينجا مرجيكش است ، اين دو خرسان است ، خرسان بزرگ و خرسان كوچك ، اون طرف سياه سنگان است ، آري ي يك پناهگاه هم دارد ، او و طرف علم كوه است و با متانت تمام تيم را تا قله علم كوه رساند ، لحظات و خاطرات بسيار وصف نا پذير كه استاد از خود در ميانمان به ياد گار گذاشت ، در صعود وروشت دوست اميرصادق پسرم شده بود ، آنگاه كه خرس مادري همراه توله اش به سويمان مي آمد مي گفت اصلاً نترسيد كنار آتش بمانيد ، من و پسرم در كنار كمپ مانديم و گذر خرس را به تماشا نشستيم و خاطراتي از صعود اشترانكوه ، برش هايي از زندگي كه جايگزين ندارد .
اما حالا در ورودي جاده چالوس در منطقه حصار به انتظار جنازه اش صبرمي كنيم ، اين نوشته ها را پشت اعلاميه ترحيم اش ياد داشت مي كنم ، به تابوت چوبي و رنگ و رو رفته ايي نگاه مي كنم كه قرار است استاد ترود با آن تا گلزار شهداي حصار كه در همان حوالي تشيع شود ...
صداي رسيدن آمبولانس نوشتنم را متوقف مي كند ، جنازه از آمبولانس به داخل تابوت و سپس آخرين وداع با خانواده اش در منزل و آرامش ابدي در گلزار حصار جايي كه استاد را با تمام خوبي هايش به ميهماني قبول كرده است
يادش گرامي
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
| چهارشنبه 19 آبان1389 ساعت: 15:59 | توسط:محمدرضا یاوری | ||||
| اینجا(مزار
استاد ترود)آرامگاه مردی است که لحظه ای از زندگی خود را به بطالت نگذراند
و همواره در تلاش برای زنده نگاه داشتن علم و دانش ،نام وطن و اخلاقیات
بود. نام او در دل ماست و جدایی جسمانی او هرگز نمی تواند از ما جدایش کند. یادش بخیر مازیار و بابک حضرتی و کوهستان استاد ترود و کرچان و ما و علم کوه و وروشت و اشترانکوه امان از این اشک که لحظه ای نمی تواند نشان دهد بر این مصیبت فراوان حاصله پایدارم.پس بیا که هر چه بیایی از ارادت ماست بر او... | |||||
| چهارشنبه 19 آبان1389 ساعت: 14:43 | توسط:همنورد | ||||
| با سلام ياد خاطره اي افتادم وقتي بر روي سنگ قبري در امامزده طاهر كرج نگريستم جمله اي زيبا نوشته بود: ساده زيستم . به دنيا بدهكار نيستم و اندازه سر سوزني گله ندارم.(سنگ قبر هنرمندبزرگ مرحوم معيري ) از سخنانتان معلوم است كه كه مرحوم ترود نيز ساده زيست بوده است. روحش شاد |
|||||
| زندگي يك سفر است | |||||
| چهارشنبه 19 آبان1389 ساعت: 10:12 | توسط:امير باقري گرمارودي | ||||
| آواي گرم كلامش هنوز در گوشم هست از كودكي، هر گاه كه فرصتي دست مي داد تا با مرحوم پدر در محل كارش حاضر شوم مي ديدمش با ان لبخند هميشگي بر لب. كودكي مي شد تا من احساس تنهايي نكنم. مردي كه سالها اندوه بزرگي را بر دوش كشيد و در دل هزار هزار بار ضجه زد اما لبخندش محو نشد. هيچ كس نيك نمي دانست در پس اين چهره متبسم مهربان چه ها مي گذرد. سالها گذشت و او همچون كوه ايستاد. معلم بود، معلمي مي كرد. معلمي كردن نيك مي دانست؛ مرحوم پدر مي گفت اين مرد ريز جثه و صبور ،قامت انديشه اش رفيع و ژرفاي پاكي اش وصف ناشدني ست. وقتي پدر رفت ، ديدمش با اشكي بر گونه و لبخندي بر لب ، از سر محبت و دلداري گفت : پسرم استوار باش همچون كوه تعابيرش همه از كوه بود: استواري، سكوت، صلابت .... برايم مثل پدر بود، مظهر اقتدار و رافت حكايت گذران روزهاي زندگي او را هم از ما گرفت يادش هميشه جاويد و انديشه اش هميشه در بين ما جاري خواهد بود. |
|||||
| زندگي يك سفر است | |||||
| چهارشنبه 19 آبان1389 ساعت: 9:14 | توسط:نشاط زندگی | ||||
| باسلام روحش شاد و یادش گرامی باد. |
|||||
| زندگي يك سفر است | |||||
| چهارشنبه 19 آبان1389 ساعت: 8:39 | توسط:مسعود قلعه | ||||||||||||||||||||||||||||
| با سلام خدا بیامرزدش و طول عمر با عزت و همراه با سربلندی به شما دوست گرامی عطا فرماید. --------------------------------------------------------------------------------- زندگي صحنه يكتاي هنرمندي ماست صحنه پيوسته بجاست هركسي نغمه خود خواند واز صحنه رود خرم آن نغمه كه مردم بسپارند به ياد . . . . . روحش شاد و راهش پر رهروباد. عباس خوشخو ------------------------------------------------------------
| |||||||||||||||||||||||||||||
مدیر وبسایت : پرویز ستوده شایق