نشاط کوهستان

و کوه شاهد بود که چگونه ناقه صالح (علیه السلام) از میانش بیرون آمد.آنگاه که قوم صالح (علیه السلام)ایشان را مزاحم کارهای خود میدیدند،به خیال خام خود گفتند،چیزی از او بخواهیم که نتواند اجابت نماید و دیگر دست از سرمان بردارد.حال آنکه کوه به دستور خداوند،آبستن ناقه صالح گشت،و از میان سنگهای خود این معجزه را نمایان نمود و مهر سکوتی بر دهان دشمنان نادان خداوند زد.(هر چند که این معجزه دندان شکن هم فایده نداشت و به خاطر ادامه دادن کارهای قبلی خود، خداوند عذاب الهی را بر ایشان فرود آورد.)

و کوه شاهد بود عذاب قوم ثمود را، که با ساده انگاری و جمود فکری خیال کردند که اگر در دل کوه خانه بسازند،دست خداوند به آنها نخواهد رسید و از عذاب الهی مصون خواهند ماند.و خداوند هم با همان کوه عذاب ایشان را بر سرشان فرود آورد و جز نامی که موجب عبرت دیگران باشد چیز از آنها باقی نگذاشت.

و این کوه است که در قرآن به عنوان میخ زمین از آن نام برده شده است،*«والجِبالّ اّوتادا»*(نباء 7) و همچنین در قرآن این کتاب آسمانی هنگامی که قیامت را توصیف می کند، این مظهر استقامت را درهم کوبیده*« وَ بُسَّتِ الْجِبالُ بَسًّا »* (واقعه 5)، و یا مانند شن نرم شده*« يَوْمَ تَرْجُفُ الْأَرْضُ وَ الْجِبالُ وَ كانَتِ الْجِبالُ كَثِيباً مَهِيلاً »* (مزمل 14)، و یا مانند پشم رنگین متلاشی شده*« وَ تَكُونُ الْجِبالُ كَالْعِهْن »* (معارج 9) و.... ذکر می نماید.