كوه گرفتگي يا بيماري ارتفاع در اثر صعود سريع به ارتفاع بيش از 3000-2500متر رخ ميدهد.  بعضي از افراد هر بار كه به ارتفاع ميانه ميرسند هر چند سرعت صعود كم باشد دچار عوارض ياد شده مي شوند و گروهي ديگر هرگز از ارتفاع تاثير نمي پذيرند. خردسالان و كودكان تا قبل از بلوغ در برابر انواع شديد بيماري كوه گرفتگي قرار مي گيرند ، بنا بر اين به عنوان يك راه حل قطعي ضمن حفظ آرامش در حركت و صعود،در صورت بروز هر يك از حالات مذكور مي بايد صعود را متوقف و ارتفاع را تا حد ممكن كاهش داد. استفاده از مايعات شيرين یا شربت کوهنوردی ( محلولی از شکر و نمک ) و تمرينات بدني و فرود و صعودهاي مكرر در ارتفاعات پائين تر از 4000متر نيز ميتواند روش مناسبي براي جلوگيري از كوه گرفتگي باشد.

 به هر تقدير سه متغير اصلي:

1.      نسبت صعود،

2.      ارتفاع پيموده شده

3.      و طول مدت اقامت

 به همراه تعداد بيشماري از عوامل فرعي موثر،حساسيت فرد را نسبت به بيماريهاي ارتفاع تعيين ميكند.

در ارتفاعات بالا فشار اكسيژن محيط كم شده و بهمين دليل اكسيژن خون كوهنورد نيز از حد طبيعي تنزل می يابد و علائمي نظير سردرد و سر گيجه و تهوع آغاز ميشود .در اين موارد نبايد ارتفاع را بيشتر كرد. در صورتيكه تنگي نفس،سرفه و خلط آجري رنگ مشاهده شد يا در صورتي كه كوهنورد دچار سردرد شديد،استفراغ وتشنج و هذيان گوئي گرديد بايد هر چه سريعتر بيمار را به پزشك در صورت امكان از كپسول اكسيژن كه در صعودهاي بزرگ بايد در دسترس باشد استفاده كرد. غفلت و سهل انگاري نسبت به اين علائم مخاطره آميز وجبران ناپذير خواهد بود.