کوهنوردی ، کوه پیمایی، طبیعت گردی ،آموزشی ،گردشگری مسئولانه ، اکوتوریسم ،داستان کوتاه

کافه کوه،کافه کوه است. کافه کوهی که کافه کوه نباشد، کافه کوه نیست.

(امیدوارم شعار آرزو درست نوشته شده باشه ) 

دست بکار شدم از کافه کوه بنویسم ، هنوز شروع نکرده بودم که  دیدم امیر حسین در ندای کوهستان گزارش کاملی با تصویر در وبلاگ ندای کوهستان گذاشته است ، عجب عشقی و چه سرعتی ، ضمن تبریک به امیر حسین ناظمی و بقیه دوستانی که در کافه کوه حضور داشتند گزارش امیر جسین را ببینید تا من نیز از کافه کوه خواهم نوشید . خانم احمدیان فر هم دست به کار شدند ، گزارش ایشان را هم لینک دادم

گزارش امیر حسین ناظمی از اولین نشست کافه کوه

گزارش فرشته احمدیان فر از اولین نشست در وبلاگ پلوار 70

گزارش آرزو از کافه کوه اول در وبلاگ ایران سرای جاودان

شروع یک حرکت که تاثیری در پیرامون آن داشته باشد ، از نقاط بحرانی است ، یک ایده ، یک فکر ، جرقه نخستین می تواند آغاز گر حرکتی باشد که پی آمد آن گسترش دایره دوستی ها ، و هم افزایی تفکر ها و اندیشه ها باشد ، نقش قهوه خانه های سنتی و قدیمی مان را از یاد نبرده ایم ، آنجا که حتی افرادی که از تحصیلات آکادمیک بهره مند نبوده اند ولی با بیان داستان هایی از شاهنامه ، نقالی ، پرده خوانی و ... اننقال گر فرهنگ اصیل ایرانی بوده اند ، جایی که نشست ها به حل مشکلات و برطرف شدن موانع برخی زندگی ها می شد .

کوهنوردی نیاز به کافه کوه دارد ، کافه ایی که عاری از هر نوع دود و آلودگی باشد ، کافه ایی که نویسندگان مجازی را در دنیای حقیقی در کنار هم قرار دهد ، ضمن تشکر از بانیان و دوستانی که ترتیب این نشست را دادند احساسم را از کافه کوه می نویسم .

بودن در جمع دوستانی چون لیلی رهنما٬ حسین رضایی٬ فرامرز نصیری٬ عباس ثابتیان٬ احسان بشیر گنجی٬ رامیارکاردار٬ فرید صدقی٬ آرزو احمدزاده٬ مهدی ساقی٬ ایاز٬ فرشته احمدیان فر ٬ فرشید داودی٬ مرتضی زارع٬ یوسف سوری نیا و دیگر دوستان و گپ و گفت دوستان در راستای اهداف کوهنوردی باعث افتخار بنده بود .

خیلی دیر از این نشست اطلاع پیدا کردم ، دو روز قبل رامیار تلفنی اطلاع داد که در توچال است و این جمع تشکیل می شود ، بنده نیز  در نشاط کوهستان خبر را به نقل از وبلاگ مکث منعکس کردم  ، کلمه کافه کوه احساس آرامش را در من زنده کرد ، حس کردم کافه کوه می تواند محل تبادل افکار و اندیشه ها در زمینه کوهنوردی باشد ، اصولا بنده با هر نوع گفتگوی رو در رو احترام خاصی قائل هستم ، تمام تلاشم این بود که در جمع دوستان حضور داشته باشم  ، شاید داستان های زیاد شنیده ایم که گفته مان های مجازی هیچگاه نتوانسته جای یک لبخند حضوری را بگیرد ، اگر تنها بهانه این جمع شدن تجدید دیدار باشد ارزش وقت گذاشتن را خواهد داشت . پس با امید و آرزو وارد کافه می شویم

از این کافه ها در صنف های مختلف فراوان است ، کوهنوردی هم نیاز به این کافه دارد ، یک استکان  چایی در محیطی صمیمی در کنار آن طرح بسیار از مسائل می تواند راه حل های گوناگونی را به نمایش بگذارد.

در کافه چه می گذرد ، دوستان ضمن معرفی خود و وبلاگ شان دیدگاه های خود را از نشست مطرح کردند ، تجربه های پر ارزشی که انتشار هر یک می تواند فعالیت های کوهنوردی را هدفنمند کند ، از لزوم سفر مسئولانه و حفاظت محیط پاک طبیعت و کوهستان گفته شد ، از کوچک بودن و دائمی بودن آن حرفهایی رد و بدل شد و امید به تشکیل کافه کوه هایی مشابه در شهرها و استان های مختلف کشورمان سخن به میان آمد ، و با امید به ادامه این مسیر نشست صمیمی پایان یافت ، پایانی نبود آغازی که هر ماهه تکرار خواهد شد و به بار خواهد نشست ... انشاء الله


تصاویر از وبلاگ ندای کوهستان

                



برچسب‌ها: کافه کوه, وبلاگنویسان کوهستان
+ نوشته شده در  پنجشنبه 29 دی1390ساعت 22:40  توسط پرویز ستوده شایق  | 

 
http://www.blogfa.com/layouts/mblue/leftc.gif